Legendy

Manuel Fernandes

Manuel Fernandes trafił do Sportingu aby zastąpić innego wielkiego napastnika Yazalde. Oczekiwania wobec Manuela były spore ale nikt nie był w stanie przewidzieć, że w pierwszym sezonie zdobędzie on aż 26 bramek w lidze portugalskiej. Kibice Lwów pokochali Portugalczyka od pamiętnego spotkania wygranego 5-3 nad Académicą Coimbra, w którym zdobył on hattricka. Fernandes spędził na Alvalade 12 lat. W tym okresie czasu rozegrał 433 mecze, zdobywając w nich aż 255 bramek. Dzięki temu osiągnięciu Manuel Fernandes znajduje się na trzecim miejscu najlepszych strzelców verde e brancos, ustępując tylko Peyroteo i Vasquesowi. W pamięci wszystkich kibiców napastnik zapisał się wspaniałym występem przeciwko Benfice. Legenda zielono - białych zdobyła cztery bramki a Sporting rozgromił lokalnego rywala aż 7-1. Aktualnie Manuel Fernandes jest trenerem Uniao Leirii.

Sukcesy:

• Mistrzostwo Portugalii (1979/80 i 1981/82)
• Puchar Portugalii (1977/78 i 1981/82)
• Superpuchar Portugalii (1982/83)
• król strzelców ligi portugalskiej (30 bramek, 1985/86)

Więcej zdjęć:
zdjęcie 1

Joao Morais

Joao Pedro Morais, znany bardziej jako Morais to jeden z najlepszych defensorów w całej historii Sportingu Lizbona.
Morais urodził się 6 marca 1935 roku w Cascais. Karierę rozpoczynał w Sportingu de Alcabideche skąd przeszedł do Estorilu Praia, z którego wreszcie przeniósł się do Torreense. Joao zasilił barwy Sportingu w roku 1954.
W historii portugalskiego futbolu obrońca Lwów zapisał się przede wszystkim wspaniała branką zdobytą w finale Pucharu Zdobywców Pucharów w sezonie 1963/64. To właśnie Morais zdobył zwycięskiego gola w spotkaniu przeciwko MTK SK Budapeszt. Na część tamtejszych wydarzeń sławna portugalska piosenkarka - Maria José Valério nagrała utwór specjalnie dla defensora zielono - białych, pod nazwą "Cantinho do Morais".
Obrońca cechował się przede wszystkim wspaniałymi rajdami lewą stroną boiska. Morais bardzo często zaliczał asysty na swoim koncie ponieważ potrafił kapitalnie dośrodkować piłkę w pole karne. Był bardzo szybkim zawodnikiem.
Pedro swoją karierę z stołecznym klubem zakończył po 15 latach gry, w sezonie 1969. W przeciągu tych kilkudziesięciu sezonów zagrał oficjalnie w 255 meczach, zdobywając aż 66 bramek.
W reprezentacji Portugalii zagrał 10 razy. Debiutował 18 maja 1966 roku w spotkaniu przeciwko Szkocji. Podczas Mistrzostw Świata w 1966 wystąpił w trzech meczach, z Brazylią, Węgrami oraz Koreą Północną. Po mundialu Morais zagrał jeszcze cztery razy dla reprezentacji, z czego trzy spotkania rozgrywane były w ramach eliminacji do Mistrzostw Europy 1968. Wieloletni defensor verde e brancos bronił po raz ostatni barw narodowych 8 czerwca 1967 roku w wygranym pojedynku z Norwegią.

Sukcesy:

• mistrzostwo Portugalii: 1958, 1962 i 1966
• Puchar Portugalii: 1963
• Puchar Zdobywców Pucharów: 1946

Więcej zdjęć:
zdjęcie 1, zdjęcie 2,

Krasimir Bałykow (Krassimir Balakov)

Krasimir Genczew Bałykow urodzony 29 marca 1966 roku w miejscowości Weliko Tyrnowo rozpoczął karierę w barwach miejscowego Etaru. W sezonie 1990-1991 jego drużyna zdobyła mistrzostwo kraju. Bałykow jednak nie uczestniczył w świętowaniu tego osiągnięcia, ponieważ po upadku komunizmu, pod koniec roku 1990 wyjechał za granicę...
Klubem do którego wyjechał był Sporting Lizbona. I tym sposobem w sezonie 1990/91 drużynę Lwów zasiliła wielka gwiazda bułgarskiej piłki, Krasimir Bałykow. Głównymi atutami ofensywnego pomocnika, mogącego grać w linii napadu była nienaganna technika i wspaniała współpraca z całą drużyną. Bałykow miał w sobie wiele cech prawdziwego lidera zespołu. Bez wahania można powiedzieć, że Krasimir był jedną z największych gwiazd Sportingu Clube de Portugal w latach 90. Podczas swojej gry w verde e brancos udało mu się zdobyć jeden tytuł. W sezonie 1994/95 Sportinguistas zdobyli Puchar Portugalii a Bułgar jeszcze w tym roku wziął udział w Mistrzostwach Świata, gdzie jego reprezentacja awansowała aż do półfinału. Po tym świetnym sezonie Bałykow opuścił Alvalade. Krasimir zapisał się także do historii portugalskiej piłki. Do dnia dzisiejszego utrzymuje się jego rekord w najszybciej zdobytej bramce. W meczu derbowym z Benficą bułgarski piłakrz zdobył gola juz w 20 sekundzie.
Po pięciu latach spędzonych w Lizbonie przeniósł się do VfB Stuttgart. W niemieckim klubie spędził osiem lat, przez wiele sezonów pełniąc funkcję kapitana drużyny. W 2005 roku rozpoczął pracę szkoleniową w klubie z niemieckiej niższej ligi VfC Plauen, był tam grającym szkoleniowcem. Rok później został trenerem Grasshoppers Zurych, ale tylko czwarte miejsce na koniec sezonu sprawiło, że został zwolniony. W kwietniu 2007 roku odmówił objęcia posady selekcjonera reprezentacji Bułgarii po Stoiczkowie. 29 października 2007 roku został szkoleniowcem ostatniego zespołu ligi szwajcarskiej Fc Sankt Gallen, którego ostatecznie uratował przed spadkiem z pierwszej ligi.

Kariera:
1982 - 1990 Etar Veliko Tarnovo 142 mecze (35 goli)
1991 - 1995 Sporting Lizbona 138 (43)
1995 - 2003 VfB Stuttgart 236 (54)
2005 - 2006 VFC Plauen 1 (0)
1988 - 2003 reprezentacja Bułgarii 92 (16)

Sukcesy:

• mistrzostwo Bułgarii 1991
• Puchar Niemiec 1997
• Puchar Portugalii 1995

Więcej zdjęć:
zdjęcie 1, zdjęcie 2, zdjęcie 3, zdjęcie 4, zdjęcie 5, zdjęcie 6, zdjęcie 7, zdjęcie 8, zdjęcie 9, zdjęcie 10, zdjęcie 11,

Iwajło Stoimenow Jordanow (w Portugalii znany jako: Ivailo Stoimenov Iordanov)

Iwajło Stoimenow Jordanow urodził się 12 stycznia 1968 roku w bułgarskim Samokowie.
Karierę rozpoczynał w Rilski Sportist Samokow, skąd w wieku dwudziestu jeden lat odszedł do Lokomotiwu Gorna Oriachowica. W sezonie 1990-1991 w barwach Lokomotiwu zdobył tytuł króla strzelców ligi bułgarskiej. Po zakończeniu tego sezonu Bułgar przyjął propozycję transferu do Sportingu Lizbona. W stolicy Portugalii spędził aż dziesięć lat, przez ten czas Iordanov świętował zdobycie mistrzostwa, pucharu czy superpucharu Portugalii.
Iwajło Stoimenow Jordanow był pierwszym zagranicznym kapitanem Sportingu Lizbona. Kibicom Lwów Bułgaria zawsze kojarzyć się będzie z dwoma znakomitymi piłkarzami z tego kraju, Bałykowem (Balakovem) i właśnie Jordanovem.
Byli koledzy z boiska wypowiadają się o nim w tylko ciepłych słowach, najczęściej powtarzanym słowem jest przymiotnik 'sympatyczny'. Grając w Sportingu Clube de Portugal Bułgar oznaczał się wielkim poświęcaniem za klub. Pomimo tego, że Iwajło zakończył karierę w 2001 do dnia dzisiejszego aktywnie działa w szeregach verde e brancos. Obecnie Iordanov jest jednym z asystentów trenera drugiej drużyny (Sporting Lizbona B). W tym roku jedna z większych osobistości w historii zielono - białych skończył okrągłe 40 lat.
W reprezentacji Bułgarii Iwajło zadebiutował w 1991 roku. Za czasów swojej gry, pokolenie, grające w reprezentacji uważane było za jedne z najlepszych w całej historii bułgarskiego futbolu. Obok niego w kadrze grali tacy wielcy gracze jak Christo Stoiczkow, Krasimir Bałykow czy Jordan Leczkow. Sukcesem okazał się udział w Mistrzostwach Świata w 1994, kiedy to Bułgarzy zajęli 4 miejsce.

Kariera:
1982 - 1989 Rilski Sportist Samokow 199 mecze (23 bramki)
1989 - 1991 Lokomotiw Gorna Oriachowica 51 (23)
1991 - 2001 Sporting Lizbona 183 (55)
1991 -2000 reprezentacja Bułgarii 50 (3)

Sukcesy:

• mistrzostwo Portugalii 2000
• Puchar Portugalii 1995, 2001
• Superpuchar Portugalii 1995, 2000
• piłkarz roku 1998 w Bułgarii.

Więcej zdjęć:
zdjęcie 1, zdjęcie 2, zdjęcie 3, zdjęcie 4, zdjęcie 5, zdjęcie 6, zdjęcie 7, zdjęcie 8,

Héctor Casimiro Yazalde

Yazalde urodził się 29 maja 1946 roku w biednej dzielnicy Buenos Aires. Ciężki warunki do życia doprowadziło do tego, że Argentyńczyk w wieku siedmiu lat nie potrafił czytać. Na szczęście dzięki pomocy przyjaciela Horácio Aguirre młody Héctor nadrobił swoje szkolne zaległości. W wieku 13 lat Casimiro zaczął pracować aby utrzymać rodzinę. Sprzedawał gazety, później banany, kończąc na lodach. Jego wielkim marzeniem była gra w piłkę na takim poziomie jak gwiazdy Boca Juniors - Valentin, Roma czy Ratin.
W roku 1965 wspólnie z wspomnianym wcześniej przyjacielem dostali się do amatorskiego klubu Pirana. Wtedy Yazalde podpisał pierwszy kontrakt, dzięki któremu zarabiał 2 tysiące pesos argentyńskich, i mógł skończyć z sprzedażą bananów.
Po dwóch latach gry w klubie z stolicy Argentyny napastnik przeniósł się do Independiente Avellaneda. W wieku 20 lat zdobył pierwsze mistrzostwo kraju. po tym sukcesie długo nie musiał czekać na powołanie do reprezentacji.
Po zdobyciu kolejnego mistrzostwa Argentyny w roku 1970 po utalentowanego zawodnika zgłosiła się lista znanych klubów z całego świata, na czele z Valencią, Santosem, Palmeiras, Olympique Lyon, Nacional de Montevideo i... Sportingiem Lizbona.
Ku zaskoczeniu wielu napastnik wybrał ofertę Lwów z Lizbony. W swoim oficjalnym debiucie Yazalde zdobył dwie bramki w spotkaniu przeciwko Boaviście Porto.
Popularny "Chinola" szybko stał się ulubieńcem kibiców verde e brancos. Argentyńczyk cechował się znakomitą grą głową oraz świetną grą obiema nogami. W 104 meczach w barwach Sportingu Clube de Portugal zdobył niemożliwą do powtórzenia liczbę bramek bo aż 104!
W roku 1974 Héctor zdobył Złotą Piłkę, pozostawiając za sobą takie gwiazdy jak Brazylijczyk Zico czy rodak Maradona.
W roku 1975 Héctor Casimiro Yazalde przeniósł się do Olympique Marsylia lecz nie był tam szczęśliwy. Wielki, argentyński snajper zmarł 18 czerwca 1997 roku w Buenos Aires, mając 51 lat...

Kluby:

• Independiente: 1967-1970
• Sporting Lizbona: 1971-1975
• Olympique Marsylia: 1976-1977
• Newell's Old Boys Rosario 1977-1981
• Huracán Buenos Aires 1981
• reprezentacja Argentyny: 1970-1974

Sukcesy:

• mistrzostwo Argentyny: 1967 i 1970
• mistrzostwo Portugalii: 1973/1974
• puchar Portugalii: 1972/1973
• Złota Piłka: 1973/1974
• król strzelców ligi portugalskiej: 1973/1974 (46 bramek), 1974-1975 (30 bramek)
• piłkarz roku w Argentynie: 1970

Więcej zdjęć:
zdjęcie 1, zdjęcie 2, zdjęcie 3, zdjęcie 4, zdjęcie 5, zdjęcie 6, zdjęcie 7, zdjęcie 8, zdjęcie 9, zdjęcie 10, zdjęcie 11,

Francisco Stromp

Dla bardzo wielu kibiców to właśnie Francisco Stromp jest największym symbolem Sportingu Lizbona....
Portugalczyk urodzony w roku 1892, był pierwszym, wielkim kapitanem oraz trenerem Sportingu Club de Portugal. To właśnie on doprowadził Sporting Lizbona w roku 1923 do pierwszego mistrzostwa Portugalii, zapisując się w historii jako strzelec pierwszej bramki w finale tych rozgrywek.
Za czasów swojej gry Francisco uważany był za wspaniałego dżentelmena piłki nożnej, który był zwolennikiem gry fair-play.
Sporting powstał w roku 1906 a już rok później zdobył Mistrzostwo Lizbony, a w maju 1923 roku Lwy po raz czwarty mogły świętować z tytułu najlepszej drużyny stolicy Portugalii. To właśnie Stromp był ojcem tych sukcesów, dzielnie prowadząc verde e brancos z opaską kapitana na ramieniu.

Do tej pory zachował się jeden jedyny wywiad z symbolem zielono - białych...
"Zdobyliśmy Mistrzostwo Lizbony pokonując naszych przeciwników przy wspaniałym aplauzie publiczności. Ten tytuł jest ukoronowaniem naszej pracy. Teraz zamierzamy zdobyć Mistrzostwo Portugalii. Z tą formą powinniśmy zdobyć je bez wielkiej walki. Mistrzostwa Lizbony pokazały jakimi walorami indywidualnym dysponuje nasza drużyna. Po tym sukcesie nadal musimy ciężko pracować, być zdyscyplinowani, utrzymywać dobre stosunki pomiędzy sobą i być dumni z gry dla Sportingu. Wszyscy pragną dalszych triumfów. Chcemy udowodnić na arenie krajowej, że nie jesteśmy najlepszą drużyną stolicy bezpodstawnie. Jako pierwszy kapitan klubu zamierzam zdobyć Mistrzostwo Portugalii."

Więcej zdjęć:
zdjęcie 1, zdjęcie 2, zdjęcie 3, zdjęcie 4, zdjęcie 5,

Fernando Peyroteo

Fernando Peyroteo obok Albano, António Jesus Correia, José Travassos oraz Vasques tworzy sławną "Piątkę Skrzypków". "Cinco Violinos " to nazwa stworzona przez dziennikarza i trenera Tavaresa da Silva, który nazwał tak pięciu wymienionych wcześniej piłkarzy, którzy grali wspólnie w latach 1946 - 1949 w barwach Sportingu Lizbona. Obecne legendy verde e brancos tworzyły wtedy wspaniały kolektyw, grając piękną i harmonijną piłkę, która cieszyła oko kibiców Lwów...
Peyroteo urodził się 10 marca 1918 roku w Angoli. Pierwszym profesjonalnym klubem Fernando był Sporting Clube de Luanda. Mając 19 lat przeniósł się do Lizbony, starając się o miejsce w klubie 26 czerwca 1937 lecz wtedy nie udało mu. Na szczęście był on człowiekiem walecznym, dążącym do celu. I już 12 października tego samego roku Fernando Peyroteo dostał się do zespołu, zagrawszy po raz pierwszy w koszulce Sporting Clube de Portugal. Sposobność ta przytrafiła się przy okazji meczu w turnieju na boiskach Salésias, w którym Sporting mierzył się z odwiecznym rywalem, Benficą. Dla zawodnika pochodzącego z Afryki był to wspaniały debiut, Lwy wygrały 5-3, a on sam strzelił dwie bramki. W pierwszym roku spędzonym w klubie Peyroteo zdobył Mistrzostwo Portugalii. Młody snajper zaczynając grać dla Lizbończyków przyjął obywatelstwo portugalskie. Broniąc barw Portugalii zdobył 14 goli w jedynie 20 spotkaniach, co dało mu najlepszą średnią w historii reprezentacji (0,7 na mecz). Grając w stołecznym klubie zdobył 5 razy Mistrzostwo Portugalii, 4 razy Puchar Portugalii oraz 7 razy Mistrzostwo Lizbony.W przeciągu swojej całej kariery w Sportingu sześciokrotnie zdobywał tytuł króla strzelców ligi portugalskiej. zdobywając przy tym 331 goli w 197 meczach, co dało mu fantastyczną średnią 1,6 bramki na mecz. Do dnia dzisiejszego nie znalazł się nikt w lidze portugalskiej, kto by mógł dorównać wynikowi legendy Lizbony.
Białoskóry napastnik na wszystkich frontach rozegrał w barwach zielono - białych 393 spotkania, strzelając 635 goli (średnia 1,61). Takiego wyniku Peyroteo dorobił się w 12 lat, grając w koszulce z lwem na piersi w latach 1937-1949. Do Fernando należy również kolejny rekord portugalskiej piłki, mianowicie największa ilość bramek strzelonych w jednym meczu. 22 lutego 1942 roku dokonał rzeczy niemal niemożliwej, w meczu przeciwko Leça zdobył aż 9 bramek, a Sporting świętował tego dnia okazałe zwycięstwo 14-0. Do Portugalczyka należą również dwa kolejne prestiżowe rekordy, najwięcej bramek strzelonych odwiecznym rywalom, Benfice i FC Porto. W 55 meczach przeciwko Orłom zdobył 64 bramki (średnia 1,2). Natomiast w pojedynkach z Smokami z Porto zagrał w 32 spotkaniach, strzelając 33 gole (średnia 1,02). W swoim najlepszym sezonie 1947-1948 napastnik strzelił 43 gole, co daje mu drugie miejsce w całej historii Sportingu Lizbona, ustępując jedynie Hectorowi Yazalde, który w sezonie 1973/1974 zdobył 46 bramek.
Super strzelec Fernando Peyroteo zamierzał skończyć karierę w wieku 31 lat, a jak się później okazało swój ostatni oficjalny mecz zagrał 28 listopada 1978 mając aż 60 lat!

Więcej zdjęć:
zdjęcie 1, zdjęcie 2, zdjęcie 3

Albano

Albano, jeden z pięciu sławnych "Cinco Violinos" swoją zawodową karierę rozpoczął w Barreirense. W pod lizbońskim klubie piłkarz zbyt długo nie pograł i po półrocznej grze trafił do wielkiego Sportingu Lizbona. Przygoda zawodnika z Lwami rozpoczęła się w wrześniu 1943 roku. Albano po krótkim okresie gry stał się jednym z podstawowych graczy stołecznego klubu.
Grając w koszulce z lwem na piersi Albano bardzo szybko dorobił się pseudonimu "diabeł". W przeciągu swojej długoletniej kariery w Sportingu, Portugalyczk rozegrał 443 mecze, w których zdobył aż 252 bramki. Przez ten czas zdobył wraz z drużyną ośmiokrotnie Mistrzostwo Portugalii oraz czterokrotnie Puchar Portugalii.
Albano był bardzo charakterystycznym zawodnikiem, doskonałe okresy gry, pokrywały się z serią fatalnych spotkań. Pomimo tego "diabeł" był ulubieńcem kibiców verde e brancos.

Więcej zdjęć:
zdjęcie 1

José António Barreto Travassos

José António Barreto Travassos, urodzony 22 lutego 1922 roku w portugalskim Quinta do Lumiar. Jedna z największych legend Sportingu Lizbona znany jest także pod pseudonimem "Zé da Europa" co w języku polskim tłumaczymy na "Król Europy". Travassos został okrzyknięty takim pseudonimem ponieważ jako pierwszy portugalski piłkarz zagrał w reprezentacji Europy. Osiągnięcia tego Portugalczyk dokonał w roku 1955, zagrają przeciwko reprezentacji Wielkiej Brytanii.
Jak ciekawostkę warto powiedzieć, że "Zé da Europa" urodził się dokładnie w tym miejscu gdzie niegdyś znajdował się stary stadion Alvalade.
W koszulce z Lwem na piersi występował przez dwanaście lat. W barwach reprezentacji Portugalii zawodnik rozegrał 35 spotkań.
"Król Europy" to kolejny członek wielkiej piątki Sportingu "Cinco Violinos". José pierwszą bramkę w barwach Lwów zdobył w meczu z FC Porto. Kilka lat później dzięki gol zdobyty przez napastnika znalazł się w filmie "O Leao da Estrela".
Wielka gwiazda portugalskiej piłki odeszła z tego świata 12 tycznia 2002 roku...

Osiągnięcia:

• ośmiokrotny mistrz Portugalii (1946/47, 1947/48, 1948/49, 1950/51, 1951/52, 1952/53 oraz 1953/54)
• dwukrotny zdobywca pucharu Portugalii (1947/48 i 1953/54)
• 457 spotkań w barwach Sportingu Lizbona (w lidze 249 mecze)
• 172 bramki dla verde e brancos (w lidze 99 goli)

Więcej zdjęć:
zdjęcie 1, zdjęcie 2

Autor: Arni