Byli Trenerzy

Sporting Lizbona w swojej wieloletniej historii posiadał znaczną liczbę trenerów, którzy - podobnie jak piłkarze - w mniejszym lub większym stopniu przyczynili się do sukcesów odnoszonych przez klub. Ten dział jest jednak w głównej mierze poświęcony tym szkoleniowcom, którzy mogą się pochwalić jakimiś osiągnięciami z ekipą ze stolicy Portugalii. Trzeba obiektywnie stwierdzić, że akurat w kwestii sukcesów naprawdę jest o czym mówić.

Wielu trenerów Sportingu wygrało z klubem przede wszystkim liczne krajowe tytuły. Bardzo ważny jest także ten szkoleniowiec, który doprowadził Lwy do triumfu w Pucharze Zdobywców Pucharów, a był nim Hiszpan - Anselmo Fernandez. Nie mniej ważny jest szkoleniowiec, który jest uważany za pierwszego opiekuna zespołu z Lizbony. Tego zaszczytu dostąpił z kolei Francisco Stromp, czyli jedna z legend Sportingu. Portugalczyk co prawda nie wygrał żadnego trofeum, ale jego osoba jest ważna z racji tego, iż był on właśnie pierwszym trenerem.

Zapewne wiele osób będzie także interesował ten szkoleniowiec, który w 1982 roku doprowadził Sporting do potrójnej korony na krajowym podwórku, a był nim Anglik - Malcolm Allison. To właśnie ten trener doprowadził klub do jednego z największych sukcesów w historii drużyny z Lizbony. Warto też wspomnieć o José Peseiro, który z kolei doprowadził ekipę z Lizbony do finału Pucharu UEFA. Jak wiemy - Sporting niestety uległ w nim drużynie CSKA Moskwa.

Warto jeszcze zaznaczyć, że jednym z najczęściej pracujących trenerów Sportingu Lizbona był szkoleniowiec z Mozambiku - Juca, który aż pięciokrotnie prowadził Lwy. Dwa razy w duecie z innymi szkoleniowcami, a trzy już jako pełnoprawny trener. Z kolei jedna z największych liczb trenerów w historii Sportingu przypada na lata 1966-1969, kiedy szkoleniowcy byli wymieniani aż 5-krotnie. Burzliwe pod tym względem były także lata siedemdziesiąte, kiedy to również często zmieniano szkoleniowców. Z kolei najdłużej funkcję trenera sprawował József Szabó, który prowadził Lwy w latach 1937-1945.

Byli trenerzy Sportingu Lizbona:

Francisco Stromp (Portugalia) - Pracował od 1916 roku do 1917 roku
Charlie Bell (Szkocja) - Pracował od 1919 roku do 1922 roku
Augusto Sabbo (Niemcy, Portugalia) - Pracował od 1922 roku do 1924 roku
Julius Lelovtic (Węgry) - Pracował od 1925 roku do 1926 roku
Augusto Sabbo (Niemcy, Portugalia) - Pracował od 1926 roku do 1927 roku
Filipe Dos Santos (Portugalia) - Pracował od 1927 roku do 1928 roku
Charlie Bell (Szkocja) - Pracował od 1928 roku do 1930 roku
Filipe Dos Santos (Portugalia) - Pracował od 1930 roku do 1931 roku
Arhur John (Anglia) - Pracował od 1931 roku do 1933 roku
Rudolf Jeny (Austro-Węgry) - Pracował od 1933 roku do 1934 roku
Filipe Dos Santos (Portugalia) - Pracował od 1934 roku do 1935 roku
Wilhelm Possak (Rumunia) - Pracował od 1935 roku do 1937 roku
József Szabó (Austro-Węgry) - Pracował od 1937 roku do 1945 roku
Joaquim Ferreira (Portugalia) - Pracował w 1945 roku
Cândido de Oliveira (Portugalia) - Pracował od 1945 roku do 1946 roku
Robert "Bob" Kelly (Anglia) - Pracował od 1946 roku do 1947 roku
Cândido de Oliveira (Portugalia) - Pracował od 1947 roku do 1949 roku
Sándor Peics (Austro-Węgry) - Pracował od 1949 roku do 1950 roku
Randolph Galloway (Anglia) - Pracował od 1950 roku do 1953 roku
Álvaro Cardoso i Tavares da Silva (Portugalia, Portugalia) - Pracowali od 1953 roku do 1954 roku
Tavares da Silva i Alejandro Scopelli (Portugalia, Argentyna) - Pracowali od 1954 roku do 1955 roku
Alejandro Scopelli (Argentyna) - Pracował od 1955 roku do 1956 roku
Abel Picabea (Hiszpania) - Pracował od 1956 roku do 1957 roku
Enrique Fernandez (Hiszpania) - Pracował od 1957 roku do 1959 roku
Fernando Vaz i Mário Imbelloni (Portugalia, Argentyna) - Pracowali od 1959 roku do 1960 roku
Alfredo Gonzalez i Otto Glória (Argentyna, Brazylia) - Pracowali od 1960 roku do 1961 roku
Otto Glória i Juca (Brazylia, Portugalia) - Pracowali od 1961 roku do 1962 roku
Juca (Portugalia) - Pracował od 1962 roku do 1963 roku
Gentil Cardoso (Brazylia) - Pracował od 1963 roku do 1964 roku
Anselmo Fernandez (Hiszpania) - Pracował od 1963 roku do 1964 roku
Juca (Portugalia) - Pracował od 1964 roku do 1965 roku
Otto Glória i Juca (Brazylia, Portugalia) - Pracowali od 1965 roku do 1966 roku
Fernando Argila (Portugalia) - Pracował od 1966 roku do 1967 roku
Armando Ferreira (Portugalia) - Pracował w 1967 roku
Fernando Caiado (Portugalia) - Pracował od 1967 roku do 1969 roku
Mário Lino (Portugalia) - Pracował w 1969 roku
Armando Ferreira (Portugalia) - Pracował w 1969 roku
Fernando Vaz (Portugalia) - Pracował od 1969 roku do 1972 roku
Ronnie Allen (Anglia) - Pracował w 1972 roku
Mário Lino (Portugalia) - Pracował od 1972 roku do 1974 roku
Alfredo di Stéfano (Argentyna) - Pracował w 1974 roku
Osvaldo Silva (Brazylia) - Pracował od 1974 roku do 1975 roku
Fernando Riera (Chile) - Pracował w 1975 roku
Juca (Portugalia) - Pracował od 1975 roku do 1976 roku
Jimmy Hagan (Anglia) - Pracował od 1976 roku do 1977 roku
Paulo Emílio (Brazylia) - Pracował od 1977 roku do 1978 roku
José Rodrigues Dias (Portugalia) - Pracował w 1978 roku
Milorad Pavić (Serbia i Czarnogóra) - Pracował od 1978 roku do 1979 roku
José Rodrigues Dias (Portugalia) - Pracował w 1979 roku
Fernando Mendes (Portugalia) - Pracował od 1979 roku do 1980 roku
Srecko Radisic (Jugosławia) - Pracował od 1980 roku do 1981 roku
Malcolm Allison (Anglia) - Pracował od 1981 roku do 1982 roku
António Oliveira (Portugalia) - Pracował od 1982 roku do 1983 roku
Jozef Vengloš (Czechosłowacja) - Pracował od 1983 roku do 1984 roku
John Toshack (Walia) - Pracował od 1984 roku do 1985 roku
Manuel José (Portugalia) - Pracował od 1985 roku do 1986 roku
Manuel José i Keith Burkinshaw (Portugalia, Anglia) - Pracowali od 1986 roku do 1987 roku
Keith Burkinshaw i António Morais (Anglia, Portugalia) - Pracowali od 1987 roku do 1988 roku
Pedro Rocha i Vítor Damas (Urugwaj, Portugalia) - Pracowali od 1988 roku do 1989 roku
Manuel José (Portugalia) - Pracował od 1988 roku do 1989 roku
Manuel José i Vítor Damas (Portugalia, Portugalia) - Pracowali od 1989 roku do 1990 roku
Raul Águas (Portugalia) - Pracował od 1989 roku do 1990 roku
Marinho Peres (Brazylia) - Pracował od 1990 roku do 1991 roku
Marinho Peres i António Dominguez (Brazylia, Portugalia) - Pracowali od 1991 roku do 1992 roku
Bobby Robson (Anglia) - Pracował od 1992 roku do 1993 roku
Bobby Robson i Carlos Queiroz (Anglia, Portugalia) - Pracowali od 1993 roku do 1994 roku
Carlos Queiroz (Portugalia, Mozambik) - Pracował od 1994 roku do 1995 roku
Carlos Queiroz i Fernando Mendes (Portugalia, Portugalia) - Pracowali od 1995 roku do 1996 roku
Octávio Machado (Portugalia) - Pracował od 1995 roku do 1996 roku
Robert Waseige i Octávio Machado (Belgia, Portugalia) - Pracowali od 1996 roku do 1997 roku
Octávio Machado i Vicente Cantatore (Portugalia, Argentyna) - Pracowali od 1997 roku do 1998 roku
Carlos Manuel (Portugalia) - Pracował od 1997 roku do 1998 roku
Mirko Jozić (Chorwacja) - Pracował od 1998 roku do 1999 roku
Giuseppe Materazzi (Włochy) - Pracował w 1999 roku
Augusto Inácio (Portugalia) - Pracował od 1999 roku do 2000 roku
Augusto Inácio i Manuel Fernandes (Portugalia, Portugalia) - Pracowali od 2000 roku do 2001 roku
László Bölöni (Rumunia) - Pracował od 2001 roku do 2003 roku
Fernando Santos (Portugalia) - Pracował od 2003 roku do 2004 roku
José Peseiro (Portugalia) - Pracował od 2004 roku do 2005 roku
Paulo Bento (Portugalia) - Pracował od 2005 roku do 2009 roku
Paulo Bento i Carlos Carvalhal (Portugalia, Portugalia) - Pracowali od 2009 roku do 2010 roku
Paulo Sérgio (Portugalia) - Pracował od 2010 roku do 2011 roku
José Couceiro (Portugalia) - Pracował w 2011 roku
Domingos Paciencia (Portugalia) - Pracuje od 2011 roku

Biografie najbardziej zasłużonych trenerów:

Francisco Stromp przyszedł na świat 21 maja 1892 roku w Lizbonie, a zmarł 1 lipca 1930 roku. Był piłkarzem i pierwszym trenerem Sportingu Lizbona. Francisco urodził się dokładnie w Largo, w Lizbonie i jest jednym z symboli klubu z Estadio Jose Alvalade.

W wieku trzech lat Stromp poważnie zachorował, ale na szczęście udało mu się wyjść z choroby. To właśnie on brał udział w założeniu Campo Grande Football Club. Był to klub rekreacyjny. W tej drużynie swoje korzenie ma Sporting Clube de Portugal. W 1908 roku Stromp zadebiutował w Sportingu, w wieku zaledwie szesnastu lat. To on był pierwszym kapitanem i trenerem zespołu. Zanim jednak objął funkcję szkoleniowca, zachwycał kibiców swoją nietuzinkową grą.

W tamtych czasach nie istniała oficjalna pozycja trenera, ale uznaje się, że Stromp sprawował tę funkcję w latach 1916-1917. Istnieją pewne opowiadania, które mówią, że to właśnie Francisco miał największy wpływ na drużynę. To on motywował i zagrzewał do walki pozostałą część zespołu. Można przypuszczać, że właśnie dlatego jemu zostało wówczas powierzone stanowisko trenera.

Sporting był prawdziwą pasją Strompa. Portugalczyk poświęcił swoje życie zielono-białym. W barwach Lwów Francisco rozegrał łącznie 107 spotkań i strzelił w nich 14 bramek. Niestety z powodu licznych problemów osobistych, Francisco popełnił samobójstwo 1 lipca 1930 roku.

Klub jednak o nim nie zapomniał i kilkanaście lat później odsłonięto między inne popiersie wielkiego Strompa wykonane z brązu. Był to swego rodzaju hołd dla wielkiego człowieka, który swoje życie poświecił dla klubu ze stolicy Portugalii. Sporting zastrzegł także na pewien czas numer 3, z którym występował Stromp. Należy także zaznaczyć, że Rada Miasta Lizbona postanowiła nazwać jedną z ulic przy Estadio Jose Alvalade właśnie imieniem Francisco Strompa.

József Szabó przyszedł na świat 11 maja 1897 roku, a zmarł 17 marca 1973 roku. Był piłkarzem i trenerem. Pochodził z ówczesnych Austro-Węgier. W trakcie swojej kariery piłkarskiej grał na pozycji obrońcy lub pomocnika. Znacznie bogatszą ma jednak karierę trenerską.

József swoją przygodę z piłką rozpoczynał w Ferencvárosi TC. Potem grał w Szombathelyi Haladás. Ostatnim klubem, który reprezentował w czasie swojej kariery piłkarskiej był portugalski CD Nacional. W reprezentacji narodowej Węgier zagrał 6 razy, nie zdobywając żadnej bramki. Grał w niej w latach 1920-1923. Po zakończeniu kariery piłkarskiej József szybko zabrał się za trenerkę.

Pierwszą drużyną, którą prowadził było FC Porto, czyli jeden z lepszych klubów w Portugalii. Smoki były przez niego szkolone w latach 1928-1935. W tym czasie József zdobył między innymi Mistrzostwo Portugalii w sezonie 1934/1935 i Puchar Portugalii w sezonie 1931/1932. Później przyszła praca w SC Bradze, z którą jednak były piłkarz nic znaczącego nie osiągnął.

Zupełnie inaczej było w Sportingu Lizbona, który Szabo objął w 1937 roku. Przez osiem lat swojej pracy w klubie ze stolicy Portugalii, Lwy wygrały trzy tytuły mistrzowskie w sezonach: 1937/1939, 1940/1941 i 1943/1944, dwa Puchary Portugalii w sezonach: 1940/1941 i 1944/1945 oraz sześć Mistrzostw Lizbony w sezonach: 1937/1938, 1938/1939, 1940/1941, 1941/1942, 1942/1943 i 1944/1945. Klub wywalczył także w sezonie 1943/1944 Tacę Imperito.

Należy zaznaczyć, że József prowadził jeszcze Sporting w latach 1953-1954, kiedy to udało mu się zgarnąć kolejny tytuł mistrzowski. Bez wahania można w tym momencie stwierdzić, że był to jeden z najlepszych szkoleniowców w historii Sportingu Lizbona. Były zawodnik prowadził także szereg innych drużyn. Głównie były to ekipy portugalskie. Warto powiedzieć, że József po nieudanej przygodzie w Bradze, jeszcze cztery razy prowadził ten klub! Oprócz ośmioletniej przygody w Lizbonie i siedmioletniej w Porto, Szabo nigdzie nie zakotwiczył na dłużej, odchodząc zwykle już po roku pracy.

Cândido Plácido Fernandes de Oliveira objawił się światu 24 września 1896 roku we Fronteirze, a zmarł  23 czerwca 1958 roku w Sztokholmie. Był portugalskim piłkarzem, trenerem i dziennikarzem sportowym.

Oliveira wykształcenie zdobywał w Casa Pia. Swoją przygodę z piłką natomiast rozpoczynał w największym rywalu Sportingu, czyli Benfice Lizbona. W tym zespole występował  w latach 1914-1920. Później przyszła gra w Casa Pia Atlético Clube. W tym klubie z kolei występował przez następne sześć lat. W reprezentacji Portugalii rozegrał 1 spotkanie 18 grudnia 1921 roku, będąc kapitanem zespołu. Oliveira to kolejny przykład człowieka, któremu raczej lepiej wiodło się w karierze szkoleniowej niż piłkarskiej.

Na pierwszy ogień poszła reprezentacja Portugalii, którą Candido prowadził w latach 1926-1929. Później przyszła przerwa  w karierze szkoleniowej. W 1935 roku Oliveira ponownie objął Portugalię, którą prowadził przez następne 10 lat. Po krajowych podbojach, przyszła pora na klub. W 1945 roku Candido objął Sporting Clube de Portugal.

Drużynę tę prowadził tylko rok, wygrywając Puchar Portugalii. Wkrótce jednak, bo już w 1947 roku Portugalczyk ponownie objął klub z Lizbony. Zespół prowadził przez dwa następne lata. W tym czasie osiągnął ogromny sukces, wygrywając dwa z rzędu tytuły mistrzowskie i dokładając do tego jeszcze Puchar Portugalii. Po tych sukcesach Portugalczyk odszedł do Brazylii, a konkretnie do Flamengo.

Tam jednak długo nie zagrzał miejsca, gdyż już w 1952 roku Candido trzeci raz objął reprezentację Portugalii, z którą tym razem nie przepracował nawet roku, gdyż szybko postanowił przenieść się do FC Porto. Drużynę tę prowadził przez rok, po czym odszedł do Academici Coimbra, którą z kolei prowadził do roku 1958. Warto podkreślić, że Candido był jednym z założycieli gazety A Bola w 1945 roku. Był także ostrym przeciwnikiem reżimu faszystowskiego w Portugalii, za co kilka razy siedział w więzieniu.

Júlio Cernadas Pereira znany jako Juca przyszedł na świat 13 stycznia 1929 roku, a zmarł 11 października 2007 roku. Pochodził z Mozambiku i był piłkarzem oraz trenerem. Przez większość kariery zarówno piłkarskiej, jak i trenerskiej związany ze Sportingiem Lizbona.

Juca swoją przygodę z piłką rozpoczynał w Sportingu de Lourenço Marques, ale szybko przeszedł do dużo bardziej renomowanego Sportingu Lizbona. Okres gry w tym zespole przypadał na lata 1950-1958. Można powiedzieć, że Juca praktycznie całą swoją karierę spędził w ekipie z Lizbony, gdyż później nie reprezentował już żadnego klubu. W reprezentacji narodowej Portugalii rozegrał 6 spotkań, było to w latach 1952-1956. Pierwszy mecz dla kadry rozegrał 23 listopada 1952 roku w pojedynku z Węgrami, który zakończył się remisem 1:1. Z kolei ostatni mecz w barwach Portugalii rozegrał 9 czerwca 1956 roku.

Po zakończeniu kariery piłkarskiej, w 1961 roku Juca objął stanowisko trenera Sportingu, które dzielił z Otto Glórią. Ci dwaj trenerzy zdobyli Mistrzostwo Portugalii, a Juca, będąc już samodzielnym trenerem, w sezonie 1962/1963 zgarnął Puchar Portugalii. W 1964 roku były piłkarz z Mozambiku ponownie objął Lwy i ponownie wygrał Puchar Portugalii. Po tym sukcesie do Juci ponownie dołączył Otto Glória. Szkoleniowcy powtórzyli sukces z sezonu 1961/1962 i ponownie zgarnęli tytuł mistrzowski.

Później Juca trenował jeszcze raz samodzielnie ekipę Lwów, ale tym razem nie osiągnął już żadnego sukcesu. W swojej karierze trenerskiej prowadził wyłącznie kluby portugalskie oraz trzy razy był selekcjonerem kadry narodowej Portugalii. Miało to miejsce w latach: 1977-1978, 1980-1982 i 1987-1989.

Otto Martins Glória urodził się 9 stycznia 1917 roku, a zmarł 4 września 1986 roku. Był brazylijskim trenerem, który wspólnie z Jucą zdobył ze Sportingiem dwa Mistrzostwa Portugalii. Miało to miejsce w sezonie 1961/1962 i 1965/1966.

Otto osiągał jednak największe sukcesy w swojej karierze z lokalnym rywalem Sportingu - Benficą Lizbona. W swoim pierwszym sezonie w ekipie Orłów Otto wprowadził system wychwytywania talentów z obrzeży Portugalii i Afryki. Takie działania przyniosły Benfice dwa Mistrzostwa Portugalii w roku 1954 i 1959. Skupmy się jednak na pracy Brazylijczyka w Sportingu Lizbona.

Zanim Gloria trafił do drużyn Lwów, trenował w latach 1959-1961 ekipę Belenenses, z którą w 1960 roku wygrał Puchar Portugalii. W 1961 roku Brazylijczyk objął Sporting CP. Na Estadio Jose Alvalade pracował tylko rok, ale w tym czasie zdołał wspólnie z Jucą wywalczyć Mistrzostwo Portugalii. W lutym 1962 roku Otto odszedł do Olympique Marsylia.

Później były jeszcze krótkie epizody w Vasco da Gama i FC Porto, aż wreszcie w 1965 roku Brazylijczyk ponownie trafił do Sportingu. Jego drogi ponownie skrzyżowały się z Jucą, ale była to dobra informacja, gdyż Lwy znów zostały najlepszą drużyną w Portugalii, wygrywając krajowe mistrzostwo.

Po tym sukcesie trener z Brazylii zdecydował się objąć reprezentację Portugalii, z którą zajął 3. miejsce na Mistrzostwach Świata w 1966 roku. Jeszcze w tym samym roku Otto objął Atletico Madryt, a 2 lata później powrócił do SL Benfiki, z którą znowu święcił duże sukcesy. Brazylijczyk wywalczył między innymi dwa mistrzowskie tytuły i dwa Puchary Portugalii. Benfica pod jego wodzą przegrała jednak finał Pucharu Europy z Manchesterem United aż 1:4.

Potem przyszła praca w kilku brazylijskich klubach, gdzie Otto raczej nie odnosił spektakularnych sukcesów. Ostatnim, większym osiągnięciem w karierze trenerskiej Brazylijczyka był triumf w Pucharze Narodów Afryki w 1980 roku z reprezentacją Nigerii.

Anselmo Fernandez urodził się 21 sierpnia 1918 roku, a zmarł 19 stycznia 2000 roku. To właśnie ten człowiek doprowadził Lwy do triumfu w Pucharze Zdobywców Pucharów w 1964 roku. Warto podkreślić, że to także on był jednym z architektów Estadio Jose Alvalade, które zostało otwarte w 1956 roku.

Anselmo swoją karierę piłkarską rozpoczął w wieku 16 lat, ale z powodów zdrowotnych musiał zrezygnować z czynnego sportu. W sezonie 1963/1964 to właśnie on zastąpił na stanowisku trenera Brazylijczyka Gentila Cardoso i w konsekwencji doprowadził Lwy do triumfu w Pucharze Zdobywców Pucharów. Podobno także Anselmo był pierwszym trenerem, który do pokonania przeciwnika użył profesjonalnej taktyki. Było to po prostu zwykłe rozpracowanie rywala.

W 1964 roku Fernandez otrzymał nagrodę Strompa. Jego karierę trenerską przerwał groźny wypadek samochodowy. Hiszpan zmarł 19 stycznia 2000 roku w Madrycie. W annałach historii Sportingu pozostanie na zawsze, jako trener, który doprowadził Lwy do jednego z największych sukcesów w historii tego klubu.

Mário Goulart Lino zaczął grać w piłkę już w wieku 13 lat. Szybko został wypatrzony przez skautów Sportingu Lizbona i ściągnięty do klubu z Estadio Jose Alvalade. W ekipie Lwów był jednym z kluczowych graczy. Nienaganna technika w połączeniu z dosyć dużą siłą sprawiały, że Lino był jednym z lepszych zawodników w ówczesnej kadrze Sportingu.

Już w swoim pierwszym sezonie wygrał z zielono-białymi Mistrzostwo i Puchar Portugalii. Sezon 1963/1964 rozpoczął już jako podstawowy zawodnik, jednak później został wygryziony ze składu przez Pedro Gomesa. Zdobył ze Sportingiem Puchar Zdobywców Pucharów w 1964 roku. W 1969 roku został tymczasowym trenerem Lwów. Wkrótce jednak, bo już trzy lata później Lino ponownie usiadł na ławce trenerskiej Sportingu, tym razem już jako pierwszoplanowy szkoleniowiec.

Zielono-białych prowadził do roku 1974 roku. W tym czasie wywalczył Mistrzostwo Portugalii i dwa Puchary Portugalii, co sprawia, że jest z pewnością jednym z lepszych trenerów w historii Lwów, a w dodatku był nie gorszym piłkarzem tej drużyny. Należy jeszcze wspomnieć, iż Lino doprowadził także Sporting do półfinału Pucharu Zdobywców Pucharów, co jeszcze bardziej podnosi prestiż tego szkoleniowca.

Następnie Mario kontynuował swoją trenerską karierę w innych, z reguły mniejszych portugalskich klubach. Lino prowadził między innymi Vitorię Setubal, SC Bragę, Portimonense i Boavistę Porto, z którą wywalczył Superpuchar Portugalii, pokonując odwiecznego rywala - FC Porto.

Malcolm Alexander Allison przyszedł na świat 5 września 1927 roku, a zmarł stosunkowo niedawno, bo 14 października 2010 roku. Był angielskim piłkarzem i menadżerem. Nosił przydomek "Big Mal". Był jednym z najbardziej kontrowersyjnych piłkarzy w historii angielskiego futbolu.

Swoją przygodę z piłką Anglik rozpoczynał w juniorach zespołu Erith & Belvedere. Szybko jednak przeszedł do znacznie bardziej renomowanego Charltonu Athletic. Okres gry w tym klubie przypadał na lata 1945-1951. W tym czasie Malcolm wystąpił zaledwie w 2 spotkaniach. Nic dziwnego, że w 1951 roku Allison postanowił odejść do West Hamu United, gdzie grał już zdecydowanie lepiej.

Anglik został zapamiętany na Upton Park, jako niezawodny obrońca, który nigdy nie odpuszcza i to dosłownie. Był także swego rodzaju mentorem młodszych zawodników. Dzisiaj możemy powiedzieć, iż Malcolm jest jedną z legend Młotów z Londynu. W Barwach West Hamu rozegrał łącznie 238 spotkań, strzelając 10 bramek. Wkrótce Anglik zajął się trenerką, gdzie osiągał dosyć duże sukcesy.

Pierwszym klubem w karierze, który trenował Allison było Bath City. Na tym stanowisku Malcolm zastąpił weterana Boba Hewsona, który przeszedł na emeryturę. Jednym z jego pierwszych zarządzeń było podwojenie liczby treningów. Od teraz gracze byli zobowiązani trenować 4 razy w tygodniu. Pierwszy sezon Allisona w roli trenera był średni. Anglik poprowadził swój klub do 3. miejsca w lidze i do 3. rundy Pucharu Anglii, w której to Bath zmierzyło się z Boltonem Wanderers. Pierwszy mecz Bath wygrało 1:0, ale w drugim poległo 0:3.

Pod koniec sezonu 1963/1964 Allison przyjął ofertę od kanadyjskiej drużyny - Toronto FC. Ekipę z Ameryki Północnej prowadził jedynie w okresie letnim, po czym powrócił do Anglii, gdzie tym razem objął stanowisko szkoleniowca w Plymouth Argyle. W tym klubie zarabiał 3000 funtów rocznie, co na ówczesne czasy wcale nie było małą sumą. Wkrótce Allison był już jednak trenerem Manchesteru City, z którym w sezonie 1967/1968 wywalczył Mistrzostwo Anglii, co było wręcz ogromnym sukcesem.

Malcolm zgarnął także Puchar Anglii, a w 1970 roku wygrał wraz z The Citizens Puchar Zdobywców Pucharów. Allison zdobył także kilka innych trofeów. Można powiedzieć, że od teraz kariera trenerska Anglika nabrała rozpędu, gdyż takie sukcesy były z pewnością godne podziwu. 31 marca 1973 roku Allison został trenerem innego angielskiego klubu - Crystal Palace. Tu nie szło mu już jednak tak dobrze. Klub pod jego wodzą spadł do drugiej ligi, przegrywając pięć z ostatnich siedmiu meczów. Kolejny sezon był jeszcze gorszy, gdyż klub znowu spadł o jedną klasę rozgrywkową w dół. Później było już jednak trochę lepiej, gdyż Crystal doszło do półfinału Pucharu Anglii.

Następnie Allison przez krótki okres czasu prowadził tureckie Galatasaray. W 1979 roku otrzymał propozycję ponownego objęcia Manchesteru City, którą przyjął. Zanim jednak Anglik zawitał w niebieskiej części Manchesteru, prowadził jeszcze ponownie Plymouth Argyle. Allison rozpoczął pracę w Manchesterze od kontrowersyjnych decyzji transferowych. Anglik pozbył się ulubieńców kibiców, a na ich miejsce sprowadził nowych graczy. Między innymi Steve'a Daleya, który stał się wówczas brytyjskim rekordem transferowym - kosztował 1 milion i 450 tysięcy funtów.

Daley okazał się jednak niewypałem transferowym. Wkrótce Allison opuścił Manchester i przeniósł się ponownie do Crystal Palace. Tam jednak nie zagrzał zbyt długo miejsca, gdyż już w 1981 roku był menadżerem Yeovil Town. Wreszcie, jeszcze tego samego roku Anglik objął Sporting CP. Allison zdobył z Lwami słynną potrójną koronę, czym zasłużył sobie na wieczny szacunek kibiców z Estadio Jose Alvalade. Po tym sukcesie Anglik wrócił na Wyspy Brytyjskie i objął Middlesbrough. Do końca swojej kariery trenerskiej prowadził jeszcze kilka innych klubów, w tym Vitorię Setubal i... reprezentację Kuwejtu! Największe sukcesy były już jednak za nim, gdyż do końca swojej kariery nie osiągnął nic znaczącego.

Ladislau Bölöni znany jako Laszlo Boloni urodził się 11 marca 1953 roku. Był rumuńskim piłkarzem, a obecnie jest trenerem. W latach 2001-2003 prowadził Sporting CP, z którym wywalczył potrójną koronę.

Laszlo jest wychowankiem klubu Chimicy Târnăveni. Barwy tej drużyny reprezentował do siedemnastego roku życia. Później przez czternaście lat grał w ASA Târgu Mureş. W latach 70. ta drużyna należała przez pewien czas do czołówki zespołów rumuńskich. Drużyna między innymi 3-krotnie uczestniczyła w Pucharze UEFA. Sam Boloni zdobył w tej ekipie kilka wyróżnień indywidualnych. Został przede wszystkim Najlepszym Piłkarzem w Rumuni w 1977 roku.

Mając 31 lat, w 1984 roku Laszlo przeniósł się do najbardziej znanego klubu w Rumunii - Steauy Bukareszt. W czasie swojego pobytu w stolicy Rumunii święcił wręcz ogromne sukcesy. Największym z nich było bez wątpienia zdobycie w 1986 roku Pucharu Europy. Boloni wygrał także trzy tytuły mistrzowskie i dwa Puchary Rumunii. Boloni w 1987 roku wywalczył także Superpuchar Europy. Wówczas pomocnik zdecydował się na transfer do Racingu Jet Bruksela.

W tym klubie grał w latach 1987-1988. Potem przeniósł się do US Creteil, gdzie grał w latach 1988-1989. Karierę zakończył w 1992 roku w US Orléans. Laszlo posiada także bardzo bogatą karierę reprezentacyjną. W kadrze zadebiutował 4 czerwca 1975 roku w meczu z Danią. Rumuni wygrali to spotkanie 4:0. Dla reprezentacji zagrał aż 102 razy i strzelił 23 bramki. Ciekawostką jest fakt, że swój setny mecz rozegrał przeciwko Polsce, 2 września 1987 roku. Zdobył także w tym pojedynku bramkę dla swojego zespołu. Ostatni raz w kadrze wystąpił 1 czerwca 1988 roku w przegranym 0:2 towarzyskim meczu z Holandią.

W 1992 roku Rumun rozpoczął swoją karierę szkoleniową. Pierwszym klubem, w którym zakotwiczył było AS Nancy. Laszlo był początkowo asystentem w tej ekipie, a od 1994 roku pełnił funkcję pierwszego trenera. W sezonie 1997/1998 wywalczył awans do Ligue 1. W 2000 roku Boloni objął stanowisko selekcjonera kadry narodowej Rumunii, które piastował tylko przez niecały rok. Swój udział w zrezygnowaniu z pracy w kadrze przez Boloniego miał Sporting Lizbona, który prawdopodobnie potajemnie negocjował z Rumunem.

Ekipę Lwów Laszlo objął w 2001 roku. Na Estadio Jose Alvalade Rumun przeżył dwa wspaniałe lata. Z klubem z Lizbony wywalczył w swoim pierwszym sezonie potrójną koronę: Mistrzostwo Portugalii, Puchar Portugalii i Superpuchar Portugalii. Drugi sezon już nie obfitował w tak spektakularne sukcesy, toteż Rumun odszedł do francuskiego Stade Rennes. Z tym zespołem zajął wysokie 4. miejsce w Ligue 1. W 2006 roku Rumun objął AS Monaco, z którym jednak nie osiągnął nic znaczącego. Później przyszła pora na daleki wyjazd do Al-Jazira Club. Zespół ten Laszlo prowadził przez rok.

W 2008 roku związał się z belgijskim Standardem Liege, z którym wygrał między innymi Mistrzostwo Belgii w sezonie 2008/2009. Potem Boloni znów zdecydował się na dalekie podboje, gdyż objął Al-Wahda Abu Zabi. Z ekipą tą wywalczył Mistrzostwo Zjednoczonych Emiratów Arabskich w 2010 roku. Przez krótki okres czasu pracował jeszcze w Lens, z którym niestety spadł do drugiej ligi. Od 8 lipca 2011 roku Boloni jest szkoleniowcem PAOK-u Saloniki.

José Vítor dos Santos Peseiro przyszedł na świat 4 kwietnia 1960 roku w Coruche, w Portugalii. Jest trenerem piłkarskim. Obecnie pozostaje bez pracy po rozbracie z kadrą narodową Arabii Saudyjskiej.

Peseiro jest absolwentem tej samej szkoły trenerskiej, w której uczył się między innymi Jose Mourinho. Pierwszym zespołem, który Peseiro objął było Uniao de Santarém. Po dwóch sezonach spędzonych w tej drużynie, Portugalczyk postanowił przenieść się do CD Nacional.

W klubie z Madery szło mu całkiem przyzwoicie. Najpierw wygrał rozgrywki drugiej ligi, a później utrzymał zespół w najwyższej klasie rozgrywkowej. Wkrótce Jose otrzymał propozycję zostania asystentem ówczesnego trenera Realu Madryt - Carlosa Queiroza. Było to w sezonie 2003/2004. Queiroz okazał się jednak niewypałem, toteż szybko został zwolniony. Carlos wrócił do Manchesteru United, gdzie pełnił funkcję asystenta menadżera, a Peseiro otrzymał propozycję pracy w Sportingu Lizbona, którą przyjął.

Jose przybył do Lizbony w czasie, gdy na portugalskich boiskach dominowało FC Porto. Fani mieli duże oczekiwania wobec portugalskiego szkoleniowca. Można powiedzieć, że Jose po części je spełnił. Sporting co prawda przegrał walkę o Mistrzostwo Portugalii, ale na osłodę pozostał finał Pucharu UEFA.

Niestety te rozgrywki również nie zakończyły się po myśli Sportingu, gdyż Lwy przegrały wspomniany finał 1:3. Początek sezonu 2005/2006 był już jednak sygnałem, iż Jose powinien odejść. Tak też się stało. Portugalczyk przyjął ofertę saudyjskiego Al-Hilal. Trzeba jednak mieć na uwadze to, że finał Pucharu UEFA sprawia, iż chociaż w niewielkim stopniu trzeba pamiętać o tym szkoleniowcu. Wbrew pozorom to w końcu on doprowadził Sporting do jednego z największych sukcesów w rozgrywkach europejskich. Wróćmy jednak do osoby samego Portugalczyka.

W Al-Hilal spędził sezon 2006/2007, po czym odszedł do greckiego Panathinaikosu. Z powodu braku Mistrzostwa Grecji, był zmuszony odejść. W 2008 roku Jose objął Rapid Bukareszt. Szkoleniowcem tego klubu był bardzo krótko, bo już 12 stycznia 2009 roku podał się do dymisji.

W 2009 roku Jose objął reprezentację Arabii Saudyjskiej. Celem drużyny był awans do Mistrzostw Świata w 2010 roku, którego nie udało się zrealizować. Jose nie został od razu zwolniony. Uczyniono to dopiero 10 stycznia 2011 roku po przegranej w pierwszym meczu Pucharu Azji z Syrią.

Autor: Krzysiek